Bandièra01 capçalera  1180x150: Novestivada

Opinion

La(s) question(s) de l'identitat: l'identitat, un autre mot tabó (I)

Marçal Girbau

Marçal Girbau

Filològ e promotor cultural, especializat sus las relacions occitano-catalanas.

Mai d’informacions
Après aver parlat longament dels afars de la lenga e de l'estandardizacion de l'occitan, me disiái qu'èra benlèu lo moment d'obrir un autre debat amagat, plen tanben de questions tabós: l'identitat. Disi qu'amaga de questions tabós perque lo debat de l'identitat non agrada a la màger part de l'occitanisme. L'identitat e los debats a l'entorn d'aquò pausa de problèmas, es quicòm que non es aisit de resòlver, son de debats desagradius per la màger part de l'occitanisme. Per qué? Perque fòrça occitanistas son plan conscients que debatre e charrar sus tot aquò sovent vòl dire qu'a la fin del debat lor caldrà acceptar e assumir que l'estrategia de la màger part de l'occitanisme adoptada fins al jorn de uèi es erronèa. Me referissi a l'estrategia de presentar Occitània, l'occitan e l'occitanisme coma una mena de movement "de las culturas del mond entièr", ont las "pàtrias" non solament non son importantas mas son quitament presentadas coma quicòm de marrit, totas las lengas de tota la planeta son aculhidas al meteis nivèl –e, doncas, la lenga de comunicacion entre tot aquel rambalh babelistic deven, per eliminacion e pragmatisme, lo francés, e l'occitan demora coma una lenga de mai entre totas las autras, e non pas coma la lenga pròpria e privilegiada dins son territòri–, e, fin finala, l'objectiu principal non es la defensa dels dreits dels occitans e dels occitanofòns, mas l'objectiu principal es de presentar a la societat francesa l'occitanisme, l'occitan e Occitània coma quicòm de plan simpatic e gaireben naïf. 

Vista aquesta realitat, doncas, n'i a que pensan que çò melhor es daissar aqueste debat de costat, coma se la question de l'identitat se poguèsse mesestimar, coma se l'identitat non foguèsse quicòm d'indispensable per l'umanitat, per viure. Las societats que non trabalhan coma cal la question de l'identitat son de societats ont los ciutadans se sentisson mens uroses e satisfaits dins lors vidas. N'i a fòrça, d'occitanistas, en fait, que pensan que parlar d'identitat vòl dire, automaticament, èsser un nacionalista. Son los meteisses, me sembla, qu'après diràn que l'Estat francés non es un estat nacionalista e qu'eles non son tanpauc de nacionalistas coma totes los autres. E nos cantaràn tota aquela cançoneta de la republica, la democracia sociala, la descentralizacion culturala, lo "papà-estat" de França que nos salvarà de las diferéncias socialas e, plan segur, non oblidèssetz jamai lo perilh dels catalans per Occitània e França... Son los meteisses que lor agrada plan que i aja de musica en occitan, qualques balètis e festivals, qualque libròt de poesia occitana –amb lors traduccions a costat e las analisis criticas en francés, solide–, qualque estudi sus l'arquitectura del "miègjorn", l'infima "dòsi" actuala d'escòlas bilingües, aquel programa cultural que lo títol es escrit en occitan per se far los "sensibles"... En fin, non cal que contunhe, qu'o podètz imaginar. 

Pendent qualques dijòus, doncas, s'o volètz, debatrem sus l'identitat. La primièra causa que voldrai plan precisar es qu'un dels problèmas mai importants es que sovent quand se parla d'aquesta question se comet l'error d'o mesclar tot. Ne fasèm una mescladissa de las bèlas: lenga, l'identitat, l'organizacion territoriala, la cultura, las tradicions, l'istòria... Anèm, tot plan fotut de dins coma se foguèsse una sopa de la granda. En fin, veirem ben cossí fasèm. A dijòus! 

Jornalet es possible gràcias al sosten economic e jornalistic dels legeires e benevòls. Se lo podètz sosténer en venent sòci dels Amics del Jornalet o de l'Associacion ADÒC, o tot simplament en fasent un don, atal contribuiretz a far un mèdia mai independent e de melhora qualitat.

Comentaris

Maime Limòtges
26.

#25 Efectivament, l'identitat es quauquaren de plan subjectiu. Lo pòble d'òc (o nacion occitana) exista per que dau monde se senten occitans. Un pòble es totjorn una construccion simbolica que pòt venir una realitat legala mercés a un Estat. La definicion scientifica d'un pòble, d'una nacion es un fantasma nacionalista. Iò vesem emb l'identitat francesa : es francés lo qu'a la nacionalitat francesa (definida per la lei). Pertant quantben de francés legau se consideren pas francés o son pas considerats francés per d'autres ? Qu'era tot lo debat sus l'identitat nacionala francesa : mostrar que los musulmans son pas daus francés vertadiers.

#21Lo champ "vila" es pas forçadament per la vila d'ente te sentes. Pòt èsser nonmàs ente demòras sens connotacion "identitària". Per me, qu'es quò : si escrives Perigüers, quò vu dire que vives a Perigüers, pas mai.

  • 4
  • 0
Oton d'Aniòrt Aniòrt de País de Saut
25.

L'identitat tòca al subjècte, que siá l'individú o lo pòble (al mens l'idèa que nos fasèm, cadun la sieuna, de çò que pòt plan èsser un pòble). E doncas aquò's subjectiu. Doncas per çò que n'es de ieu, ficarai a còps de martèls de pel morre de totes los mercants de fadesas que nos vendràn contar que lo pòble d'òc non existís "scientificament" (pensi notadament al collectiu universitari (entre autre) dels Istorians de "l'Histoire de France"). Segond la definicion que ne donam, lo pòble d'òc (e son identitat) existís un pauc, fòrça, cap e tot; o mai pas brica. S'agís, en plaça d'identitat, e mai de pòble, de plan definir cadun çò qu'entendèm per aiçò. Se que non, lo debat virarà lèu al dialògue de sordanhas ! E un còp qu'aurem definits los nòstres concèptes, per dire de nos donar a existir, "aurem dicidit d'aver rason". Los vinhairons de Montredon (1976) e los poètas de "Quatre vertats" ne sabon plan quicòm, ja…

  • 1
  • 2
Amalric de Montreal Montreal de Carcassés
24.

Quina que sián las consideracions ligadas a l'identitat, occitana o non, se cal remebrar que darrièr los qu'auràn una definicion etnista per exemple, o linguistica, o politica, e qué que siá mai, i aurà sempre los que s'exerciràn sempre a alisar lo faune dominator dins lo sens dels pels, e los que sempre s'aplicaràn a lo rasclar a contrapels ! Una discussion coma aquesta, se vòl ensajar d'aportar un contengut filisofic e practic efectiu, la caldrà establir sens cossir d'agradar o de desagradar a l'ideologia dominata de França.

  • 1
  • 0
Bertrand de Rovenac Rovenac
23.

Identitat ? O qué, a qual me sentissi identic ? E tanplan, de qué me sentissi diferent ? Ont es la "rigiditat" que Domergue Sumien nos ditz trobar, aprèp son mèstre, R. Lafont ? Literàriament, Alem Surre-Garciua desriu fòrt plan melhor çò que me sembla quand parla d'Occitània que non pas Robèrt Lafont… Poeticament, me sentissi plan mai vesin d'un arab andalós medieval que non pas d'un romantic francés… Musicalament, me sentissi plan mai vesin d'un barròc venezian que non pas d'un dodecafonista francés… Arquitecturalament, me sentissi plan mai vesin d'un nòucentista catalan que non pas d'un haussmanian parisian… Linguisticament, me sentissi tan vesin d'un Catalan qu'ai de mal per creire que sa lenga non es la mieuna… Tot aiçò me senbla plan subjectiu. Sonque una causa m'es segura : al centre del centre de ma misteriosa e fugidissa identitat, i a ma lenga !

  • 0
  • 2
Rafèu
22.

#20 darriera linha: "per que", pas "perque"... M'aviatz comprés! ;)

  • 0
  • 0

Escriu un comentari sus aqueste article