Bandièra01 capçalera  1180x150: Botiga

Opinion

Modernitat dau pelharòt

Pelharòt en 1920
Pelharòt en 1920 | Millavois

Lo pelharòt, qu’èra plan sovent una pelharòta, èra un personatge costumièr das vilas e vilatges. Recampava de longa las pelhas, los vestits vièlhs, las pèls de lapin que lo mond se los pelavan, e tanben los retalhs de fèrre e tota mena de trastes. Puòi los vendián a quauques pelhaires o ferralhaires o tanben per faire de papièr.

Fins las annadas 80 s’ausissiá encara lor cridal: “Pelharòt, pelharòt! Pèl de lèbre, pèl de lapin, fèrre vièlh!”. Cridal personalizat a l’infinit que cadun musiquejava de son biais, çò que ne fasiá tot lo chuc.

A la fin èran mai que mai de bomianas qu’o fasián. Aquò afortiguèt mai encara l’idèa generala qu’èran mond dau passat coma los ferralhaires e recuperaires de totas menas.

Tan sas activitats coma eles meteis èran vistes en vestigis d’un temps acabat. La modernitat consomaira èra la d’una “societat de l’escampa”. Dau mai escampas e gastas, dau mai siás modèrn.

Jamai se seriá imaginat dins las grandas escòlas d’economia que tot aquò vendriá sectors de grand avenidor. Que s’i fariá d’investiments gigantasses amb de mestièrs bèls.

Aquí mesuram coma la bossòla dau bisness es tucla d’avenidor e nos mena dreit au gorg.

Pelharòts e pelharòtas èretz de davancièrs modèstes d’aquela evidéncia d’ara: l’intelligéncia es de reciclar.

Jornalet es possible gràcias al sosten economic e jornalistic dels legeires e benevòls. Se lo podètz sosténer en venent sòci dels Amics del Jornalet o de l'Associacion ADÒC, o tot simplament en fasent un don, atal contribuiretz a far un mèdia mai independent e de melhora qualitat.

Comentaris

L'ors pelharot Sant-Laurenç-del-Minièr
1.

« Hé l’ors, parlan de tu dins lo jornal ! »
Pecaire, es vertat ! Un bèl omenatge als pelharòts… e un femenatge tanben, puèi que se parla de las pelharòtas ! De fach, agachi sus un motor de recèrca que comença per una G, tròbi 6500 ocurréncias de « pelharòt » e per « pelharòta » ne tròbi 3 (e es le meteis article, sus Occitanica) !
Coma las feministas disián que i aviá « mai desconegut que lo soldat desconegut, èra la femna del soldat desconegut », es vertat que quand se parla dels pichons mestièrs d’un còp èra, s’en parla sovent al masculin. Grand mercés donc al Joan-Luis Blenet ! E soscam al messatge de son article, en meditant la leiçon de la musica dicha « trad » : « far de nòu ambe de vièlh ».

  • 1
  • 0

Escriu un comentari sus aqueste article